دست‌ها

دست‌هایی که حرف می‌زنند

دست‌ها

دست‌هایی که حرف می‌زنند

دست‌ها

این وبلاگ قراره فضایی باشه برای حرف زدن من. البته نه به وسیله‌ی دهان، بلکه به وسیله‌ی دست‌هایی که تایپ می‌کنند!

طبقه بندی موضوعی

۱۸ مطلب در تیر ۱۳۹۶ ثبت شده است

یه سری چیزای بدیهی درباره زندگی و نحوه‌ی زندگی کردن و کلا همه چیز هست که اون‌ها رو نه تنها من بلدم، بلکه ننه بزرگمم بلده! اینکه آدم باید در زندگی فلان باشد و فلان نباشد و این باشد و اون باشد و ...

ولی اینو هم می‌دونم که وقتی کسی فلان نیست، اگه بری هی چپ و راست بهش بگی باید فلان باشی، هیچ فایده‌ای نداره‌. اون آدم می‌دونه باید فلان باشه ولی خب یه دلیلی  وجود داره که فلان نیست! این چپ و راست گفتن شما به اون آدم نه تنها باعث نمیشه اون آدم فلان بشه، بلکه اینقدرررر که بش گفتین ناخودآگاه از فلان شدن هم بدش میاد. بعد هم از شما بدش میاد. همین!

اینم یادم رفت بگم که بعضی آدما هستن که نه تنها چپ و راست به اون آدم میگن فلان باش، بلکه وقتی می‌بینن بی‌فایدس، از دست اون آدم ناراحت هم میشن! "که مگه من نگفتم فلان باش و تو نبودی!!!!"

و بعد حتی یه گونه‌ی نادر هم وجود داره که بعد از مرحله‌ی ناراحت شدن، به شدّت  شاکی هم میشن از فلان نبودن و فلان نشدن شما!!!!


پ ن : به تاکید روی کلمه بدیهی دقت شود.

آدما وقتی در حال کلنجار رفتن با خواب صبح و تلاش برای بیدار شدن هستن، اصلا نباید از خودشون سوال فلسفی بپرسن! کار احمقانه‌ایه!
آخه یعنی چی که صبح به صبح از خودت بپرسی من برای چی باید از خواب بیدار بشم؟ بعد جواب خودتو به چالش بکشی؟ بعد دوباره جوابت به چالش قبلی رو دوباره به چالش بکشی! یا مثلا بپرسی اگه من الان پنج دقیقه بخوابم تغییری توی اوضاع جهان رخ میده؟ یک ساعت چی؟ یا مثلا حتی سعی کنی خودتو قانع کنی که ببین، تو الان اگه با خستگی از خواب بیدار بشی که بازده نداری!
اینا همه نتیجه‌اش چند تا فحشه که در طول روز هِییییی به خودت میدی، هِییییی!

بقیه هم وقتی تو موقعیت‌های استرس‌زا یا مهم قرار می‌گیرن، خوابشون می‌گیره؟ :/

انگار که صد ساله نخوابیده باشم مثلا!!


پ ن : ممکنه درباره مورد بالا چیزی ندونم ولی می‌دونم که بقیه هم مثل من وقتی یه مدت از دوستشون بی‌خبر باشن دلشون تنگ میشه...

  • ۲۴ تیر ۹۶ ، ۱۱:۰۷

به خودت میای و می‌بینی غرق شدی... ساعت‌هاست غرق شدی توی تمام خاطرات گذشته، توی مثلا آرشیو وبلاگت، توی صداهای ضبط شده از قدیم، توی متن‌های نوشته شده، توی عکس‌ها، توی فیلم‌ها...

و هیچ کسی نیست که نجاتت بده... تو غرق شدی و باز هم دلت می‌خواد بیشتر فرو بری... با اینکه می‌دونی به نفعت نیست، اصلا به نفعت نیست و نبوده.

حداقل خودت دست خودتو بگیر و خودتو نجات بده...


پ ن : می‌دونم دیگه دارم خیلی چرت و پرت می‌نویسم. بعدا بهترش می‌کنم ان‌شالله اگه عمری بود! حداقل واسه زمانی که برگشتم و خواستم توی آرشیو اینجا خودمو غرق کنم، امیدوار بشم به خودم که اینقدر چرت و پرت‌ گو(گوینده‌ی چرت و پرت) نبودم.


پ ن ۲ : سمت دیگه‌ی وجودم میگه بنویس عزیزم! هرچقدر چرت‌تر، بهتر! -_-


پ ن ۳ : در ادامه‌ی ناله‌ها و مویه‌هام برای وبلاگ بر باد رفته، اومدم بگم که دلم واسه یه پست بیشتر از همه می‌سوخت... امروز پیداش کردم. اصلا پستی در کار نبود! رو کاغذ نوشته بودمش فقط! خیالم راحت شد. ولی این چیزی از ناله‌ها و مویه‌های من کم نمی‌کنه -_-

امروز فهمیدم من هنوز اونقدر نمردم که نشه زنده بشم! زنده ام...

درسته نفسای آخرم بود ولی یه نفسی میومد و می‌رفت به هر حال... 

یعنی میشه؟ من حاضرم... واقعا حاضرم...

و حاضرم هر چیز بدی رو حواله کنم به جاهای دیگه :) واقعا حاضرم...

قبلا حاضر نبودم! ولی الآن حاضرم! واقعا حاضرم...


به خودم : هر وقت یه طوریت شد بیا این پستو بخون، الکی نمیگم. بیا ضرر نمی‌کنی! اون وُیسم گوش کن! ^-^


پ ن : شاید هم بعدا، مثلا چند ماه بعد، اسم اینجا رو عوض کنم :دی

این پست بود... خب؟ 

این روزها جنگ بین بخش بی‌خیال درونم و بخش منطقی درونم برقراره. و من تمام تلاشم رو برای کنار زدن بخش بی‌خیال و دادن امور به دست بخش منطقی می‌کنم و بعد از کلی تلاش که موفق می‌شم و به قولی موتور خودمو روشن می‌کنم یه عامل بیرونی میاد گند می‌زنه به همه چیز... گننند... و بعد من دوباره میوفتم توی چرخه‌ی این جنگ درونی و تلاش و تلاش برای استارت زدن موتورم... :|

یک . این روزا فحش خونم کم شده! گفتم بیام بنویسم یه کم فحش نیاز دارم! یا بنویسم باید یه کم چاشنی فحش غذاهامو زیاد کنم تا بلکه موتورم خاموش نشه! انگار که منبع انرژیم باشه!!

ولی بعد به فکر فرو رفتم که چرا؟؟؟ چرا ماها بعضی وقتا فکر می‌کنیم که باید با خودمون بدرفتار باشیم؟ چرا باید به خودمون بد و بیراه بگیم تا بتونیم کارای اجباریمونو به سرانجام برسونیم؟ خب بعد از یه مدتم طبیعیه که خسته بشیم دیگه. دیگه خودمون به خودمون بی‌محلی میکنه! هر چقدرم فحش به خودمون بدیم فایده‌ای نداره به کنار، هر چقدرم با خودمون مهربون باشیم دیگه باور نمیکنه!


دو . امروز یه چیزی به فکرم اومد، گفتم اینجا بنویسمش شاید بعدا به دردم بخوره. داشتم به این فکر می‌کردم که چرا من توی چند سال گذشته از فلان امکان استفاده نکردم؟ چرا اصلا حتی به ذهنم نرسید؟؟؟ چرا ترسیدم؟ چرا خجالت کشیدم؟ الان که دیگه فایده‌ای نداره یادم افتاده فلان امکان هم بود که میشد ازش استفاده کرد؟ :| 


سه . و اینم بگم که با این مبهم نوشتنام خودمو گیج کردم هی!!! مثلا میرم آرشیومو می‌خونم، بعد برای هر پست باید نیم ساعت فکر کنم که چی شده بود من اینو نوشتم؟؟


چهار . پس به عنوان راهنمایی در مورد شماره دو به خودم :«امروز شنبه هفدهم تیر بود! حالا بشین یه ساعت فکر کن!»


پنج . در راستای شماره یک : ولی بازم به فحش نیاز دارم!


شش . یادم رفت !!! نوک زبونم بودا این شماره چهار تاخیر انداخت توش یادم رفت!


هفت . آهان آهان یادم اومد. در راستای شماره سه دلم تنگ شد دوباره برای وبلاگ برباد رفته‌ام :(

من هرچقدر هم برای اون وبلاگ غصه بخورم، کمه و خسته نمی‌شم...

برای آشتی با موسیقی با سینا حجازی شروع کردم.

نمیدونم چند روز، چند هفته یا چند ماهه که هیچ آهنگی گوش ندادم!


پ ن : جدیدا چقد چرت و پرت می‌نویسم اینجا!!! خب به جهندم :|

عجله دارم واسه تحویل دادن یه چیزی و نمیدونم چرا همچنان وسواسم توی ایده آل تحویل دادنش دست از سرم بر نمیداره!! در عین حال که میدونم بازم ایده ال نمیشه ولی بازم قسمت کمال گرای درونم کشته منو...

بخش کمال گرای درونم با بخش وسواسی درونم دست به یکی کردن و رفتن توی یه تیم. بخش عجول و بخش منطقی درونم هم رفتن توی یه تیم! و جنگی اون تو بر پاست!!!

یکی بیاد اینا رو از هم جدا کنه، کشتن منو از بس جنگیدن!!!

همه اش هم بخش بیخیال درونم هی میخواد پا درمیونی کنه بینشون و آشتیشون بده و من هی باید برم این بیخیال خانو دست به سر کنم!!!

دیگه بیخیال رو کجای دلم بذارم؟!؟!


پ ن : حالا مامانم هم این وسط یادش افتاده خونه تکونی کنه! و به من کدبانو بودن یاد بده :|

دلم پر بود

باهاش صحبت کردم

دلم خالی شد

دقیقا همین‌قدر راحت

بعد هم یه کم دلم با چیزای مثبت پر شد


پ ن : انگار اینو یادم رفته بود منتشر کنم! مال چهار تیره، سه شب.

میشه بیدار بشم و ببینم همش خواب بوده؟

خواب که نه... کابوس!!!

میشه آدما یه روز تصمیم بگیرن که تسلیم بشن؟

میشه دیگه دلشون نخواد ادامه بدن؟

میشه بعد از تسلیم شدن دیگه با هیچ چالشی روبرو نشن؟

میشه آدما تنها نباشن؟ هیچوقت؟

میشه اگه تنهان، روزگار اینقدر تلاش نکنه بشون هرروز و هرساعت ثابت کنه تنهان؟

میشه بقیه هم تنهایی اون‌ها رو به رخشون نکشن؟

میشه آدما یه روز دلشون بخواد بمیرن؟ 

و بعد بمیرن؟

یکی از معجزات اینستاگرام اینه که وقتی یه روز نشستی گریه هاتو کردی و قطره های اشک سهمیه اون روزتو از چشما و دماغت بیرون ریختی و اخرش به خودت گفتی که خب دیگه اشکای امروزم تموم شد، یهو میتونه بت ثابت کنه که نه، خیلی بیشتر از این هم میشه اشک ریخت. 

با دیدن دوستام اون تو دلتنگ میشم . فرقی نداره حالشون خوب باشه یا نباشه ولی بد و بسیار زیاد دلتنگشون میشم. بیشتر از همه دلم واسه خودم تنگ میشه منِ اون وقتا که باشون دوست بودم!!!!

البته اگـــــــــــه دوست بوده باشیم با هم...

لقمه‌ی صبحانه فردای بابامو درست کردم و گذاشتم جای همیشگی. الآن که اومدم چراغ اتاقو خاموش کنم و بخوابم یادم افتاد فردا جمعست!

وقتی بیدار بشن و لقمه رو ببینن بم میخندن :|