دست ها

دست هایی که حرف می زنند

دست ها

دست هایی که حرف می زنند

دست ها

این وبلاگ قراره فضایی باشه برای حرف زدن من البته نه به وسیله ی دهان بلکه به وسیله ی دست هایی که تایپ میکنند!

طبقه بندی موضوعی
بایگانی

نباید از دیگران توقع داشته باشم که منو با اون متری که دوست ندارم متر نکنن و با اون عینک به من نگاه نکنن، تا زمانی که خودم دنیا رو با همون متری متر می‌کنم (یا متر می‌کردم) که اونا الان دارن ازش استفاده می‌کنن !!!


پ ن : امیدوارم ساختار جمله درست بوده باشه!!!


تماشا کردن فیلم توی تاریکی اتاق و نیمه شب یا بامداد!!


پ ن : توضیحات این سری پست‌ها



پیدا کردن نکات بامزه توی عکس‌های قدیمی


پ ن : یعنی مثلا وقتی چند نفری که حالا یا خانواده هستین یا فامیل و نشستین دارین عکسای آلبوم‌های قدیمی‌تون رو مرور می‌کنین، با دقت کردن توی چندتا عکس چیزایی رو ببینین که توی این همه سال ندیدین(!) و واقعا چیزایی هست که ما این همه سال با دیدن عکس‌ها ندیدیمشون و بشون دقت نکردیم و حالا با پیدا کردنشون قاه قاه میخندیم!

که البته این خندیدن، مسخره کردن نیست... ما به خودمون میخندیم...


پ ن : عکسهای بچگی من و برادرم پر از این سوژه‌هاست!


پ ن : توضیحات این سری پست‌ها



این پست شاید، شااااید، دقت کنید شااااید خطر لو دادن داستان فیلم رو داشته باشه. پس اگه به من اعتماد ندارید، ادامه رو نخونید...



وقتی بیرون از خونه ام و به دستمال کاغذی احتیاج پیدا میکنم، بعد از گشتن کیف و جیب‌ها  توی کیفم یا جیبم دستمال پیدا کنم.

خوشحالتر میشم که اگه پیدا نکردم، اطرافم مکانی برای خرید باشه! 


پ ن : توضیحات این سری پست‌ها


ناراحت و عصبانیم از دست یه نفر

به خاطر اینکه کاملا نفهمیده و نسنجیده، تعارف تیکه پاره می‌کنه و بابت این تعارف تیکه پاره کردنش این دهن منه که باید چیز شه :|

آبروی من هم هر چقدر که کم بود پیش اون افراد، الان دیگه نیست و نابود شد به خاطر این آدم :|


پ ن : اینجا نوشتم شاید دلم خنک شه، چون متاسفانه اصلا ذره‌ای از عصبانیت یا ناراحتیم رو به این آدم ابراز نکردم ⁦⁦>:( 


دانلود فیلم با اینترنت رایگان


پ ن : توضیحات این سری پست‌ها



کمال گرایی زندگی آدم رو نابود میکنه

و تجربه‌اش تلخه

و من اگه بخوام یه روز مفید باشم، می‌تونم کمال‌گرایی رو هیچوقت وارد زندگی فرزندم نکنم، هیچوقت...



مامانم برام حلوا درست کنه

پ ن : توضیحات این سری پست‌ها

دیروز برای کاری رفته بودم بیرون، قرار بود خوش بگذره ولی خودم کوفتش کردم به خودم!

هوا عالی، محله ای که می‌رفتم عالی و دوست داشتنی و برنامه ای که برای خودم ریخته بودم عالی‌تر، ولی خب من هم در کوفت نمودن عالی هستم.

واقعا هوای بارونی (یا بهتره بگم پس از بارونی) چه احساس دوگانه ای به آدم میده، شاید هم چندگانه! من دیروز دو بعدش رو تجربه کردم، یکی حس سرزندگی و دومی غم پاییزی!!

برنامه ریخته بودم برم کتابفروشی که هم کتاب بخرم و هم جینگولی جات! یه لیست بلند بالا هم تهیه کرده بودم و حتی اولویت بندی هم کرده بودمشون تا هدفمند خرید کنم و بین قفسه ها سردرگم نشم. در واقع خودم رو می‌شناختم که اگه بی برنامه برم قطعا چیزی نمی‌خرم! خلاصه شاد و شنگول توی اون هوا رفتم کتابفروشی و رفتم سمت قفسه ها تا کتاب‌هام رو پیدا کنم که یکی از فروشنده های اونجا اومدن کمکی بکنن و ... .

اصلا بذارید وارد جزییات نشم.

آخرش من طوری از کتابفروشی بیرون اومدم که فقط و فقط یه دونه(!) کتاب خریده بودم که حقیقتا وقتی جلدشو دیدم خیلی توی ذوقم خورده بود ولی خریده بودمش و هیچ گونه جینگولی جاتی هم نخریده بودم و داشتم به خودم لعنت می‌فرستادم. توی راه برگشت هم بعد دوم از احساسی که هوای بارونی یا پس از بارونی به آدم میده یعنی غم پاییزی رو تجربه کردم :|

الانم کتاب هنوز توی کیفمه و دارم به این فکر می کنم که من کی و کجا اسم این کتاب رو شنیدم و چرا مشتاق خریدنش شدم؟ 

:(


هوای تازه

هوای بارونیِ تازه

هوای برفیِ تازه

هوای مه گرفته‌ی تازه

هوای طوفانی(!) تازه

و همینطور هوای بورانی تازه :)

و اینکه بتونی بری توی اون هوا و نفس عمیق بکشی.

تازه بودن مهمه!

لمسش هم مهمه نه فقط تماشا کردن!


پ ن : توضیحات این سری پست‌ها


۱ . جدیدا فهمیدم که از پنجشنبه ها و جمعه ها متنفرم، از جمعه بیشتر.
۲ . یه ترم بود که شنبه هامو خالی کرده بودم و رسما به خودم تعطیلی داده بودم، خیلی چسبید. بی نهایت چسبید! دلیلشم این بود که شنبه فقط برای من تعطیل بود! یعنی روز تعطیلت رو بتونی خلوت کنی و مثل بقیه مردم تب و تاب اول هفته رو نداشته باشی. جالبی اون ترم هم اینجا بود که اوایل فکر میکردم که توی اون ترم شاید یکشنبه جای شنبه رو بگیره، یعنی یکشنبه برای من حس اول هفته رو تداعی کنه. ولی اینطور نبود! یکشنبه خود یکشنبه بود! با حس یکشنبه... نه تب و تاب شنبه رو داشت و نه انرژی شنبه رو... یکشنبه به همون میزان اصالت یکشنبه بودنش یکشنبه بود! همونقدری کسالت آور(!) و خسته کننده بود که قبل از اون یکشنبه هام اونطور بودن!
۳ . یک و دو ترکیب شود.
۴ . سا زما ن سنج‍_ش حالش خوبه؟ نگرانشم.
۵ .‌‌ فرآیند قهر و آشتی توی خونه‌ی ما خیلی مسخره‌است! خیلیییی!!! مخصوصا فرآیند آشتی کردن :|
۶ . از ا خب‍ ار بی‍ ست و س‍ ی هم متنفرم و ایضا حسی‍ نی با ی :|
۷ .‌‌ شبکه پنج (تهران) پنجشنبه ها، شب(!)، سریال پاورچینو پخش میکنه. و من پنجشنبه ها، شب، پرت میشم به سال های ۸۰ و ۸۱ 
:)(/|
۸ . آدم های بیشعوری که به بیشعوری‌شون افتخار میکنن، خیلی خطرناکن. حتی‌الامکان دوری بگزینید از این جور آدما :|

زن‌عموم (از مادرم سنشون بیشتره) توی اینستاگرام ریکوئست دادن به من!

مامانم هم امروز میپرسید این اینستاگرام چیه و چجوریه و اینا؟

از این به بعد احتمالا وارد فاز جدیدی از حضور مجازی می شوم!


سمبوسه ی مونده که توی یخچال مونده (!) رو روش سس کچاپ تند بزنی و نوش جان کنی.

اگه برای صبحانه بخوری که دیگه محشره.


پ ن : دو خط بالا ایضا برای پیتزای خونگی


پ ن : توضیحات این سری پست‌ها



حال خوش بعد از حمام


پ ن : توضیحات این سری پست‌ها



بیدار شدن از خواب بدون خستگی و خواب آلودگی

پ ن : توضیحات این سری پست‌ها

من اگه یه روز برسه که بخشندگیِ درونم به حد بالایی برسه و بتونم همه رو ببخشم و بابت خیلی چیزها گذشت کنم، مطمئنم باز زخم‌هایی هستن که قابل بخشش نیستن. یعنی من هر چقدر هم بتونم آدم خوب و باگذشتی بشم، یه چیزهایی رو حتی اگه بهشون فکر هم نکنم یا فرامششون کنم رو هیچ وقت نمیتونم از درونم خارج کنم و بگذرم ازشون... 

مثل زخم ناشی از ترکشی می‌مونه که زخم رو بخیه زدند و جاش خوب شده ولی ترکش هنوز توی بدن مونده. آدم میتونه با اون ترکش زندگی کنه و زنده بمونه ولی ترکش همیشه توی بدنش وجود داره و تنها راه خارج کردن ترکش از بدن باز کردن دوباره ی زخمه!

مامان تعریف میکرد که از یه دستفروش جوراب خریده و وقتی رسیده خونه و جوراب رو نگاه کرده دیده که پسره به جای جوراب نازک به ایشون جوراب ضخیم فروخته، یعنی پسره دروغ گفته به نوعی. مامانم تعریف میکرد که یک ماه بعد دوباره اون دستفروش رو نزدیک مرکز خریدی که یک ماه پیش رفته بود می‌بینه و پسرک باز برای فروش جوراب پیش مادرم میره و مامانم به محض اینکه پسره رو می‌شناسه بش اعتراض می‌کنه که «تو چرا وقتی من بت گفتم جوراب نازک میخوام به من جوراب ضخیم دادی؟ و بی کیفیت هم بوده و تو اگه میخوای چرخ این کاسبیت برات بچرخه بهتره این کارها رو نکنی و...» و کلی نصیحتش کرده و سرش داد و فریاد زده. مامانم وقتی برام تعریف کرد میگفت :«خیلی خوب شد دیدمش و بش حرفامو زدم. شاید مسخره باشه ولی سبک شدم» میگفت :«من تا الان هر دفعه از جورابای  این پسره استفاده کردم کلی پشت سرش بد حرف زدم ولی الان که دیدمش و حرفمو بش زدم دیگه پشت سرش چیزی نمیگم چون اعتراضمو به خودش گفتم.»

حالا بحث من جوراب و یه قرون دوهزار نیست... مامان من وقتی ناراحت بود حتی اگه این ناراحتی کوچیک هم بوده، رفت و به اون آدم گفت و تمومش کرد. ولی من در مقابل یه نفر سکوت کردم چون نمیشد چیزی بگم و حالا این زخم شده مثل همون ترکش.

دیشب برخوردم به یه بازی وبلاگی که به نظرم جالب اومد.

البته نه برای شرکت کردن بلکه برای این ایده که به ذهنم رسید. اینکه منم بیام دلخوشی های کوچک زندگیم رو بنویسم. نه یکجا و صدتایی بلکه یدونه یدونه و توی پست های مجزا!!

پس بریم با سری پست های "دلخوشی های کوچک زندگیِ من" که قراره بیان کننده دلخوشی های کوچک زندگی من(!) باشن اون هم دلخوشی های کوچولو و ساده که فارغ از حس و حال خوب و بدی که در اون لحظه دارم، من رو عمیقا شاد میکنن.

اونقدر که من اخبار صدا و سیما رو از تلویزیون می‌بینم، فکر نمی‌کنم جوون دیگه‌ای به سن من ببینه و دنبال کنه. از بس که پدرم پیگیر انواع اخبار از شبکه خبر و یک و دو و سه و گاهی تهران(!) هستن!!! 

حالا این برنامه های خبری هم بخشهای خبری‌ای دارن به طور مجزا، که توش خبرنگارهای جوون میان خبرهای اجتماعی، سیاسی و ورزشی و ... تولید می‌کنن و در قالب یه گزارش توی این بخش های خبری ارائه میدن. حالا من اینارو نمی‌گم که بدونید اخبار چه مدلیه یا روال برنامه هاش چیه! چون همه می‌دونن چه مدلیه دیگه! من اینا رو میگم تا مثلا یه مقدمه گفته باشم!

القصه این خبرنگارهای جوون هم که همه در به در دنبال سوژه و این حرفا‌ هستن تا یه گزارش جوون پسند و جنجالی یا بعضی وقت ها آموزنده و یا هشدار دهنده تولید کنن و پخش کنن!

حالا اینا همه رو باز گفتم که بگم بابا این دوستان دیگه امروز شورشو در آورده بودن به خدا! اه...

یه جوری گزارش تهیه کرده بودن که انگار دارن میگن «ای مردم ایران، یلدا مساوی است با خروج از شبکه های مجازی و بازگشت به آغوش گرم خانواده...» 

از یه طرف اصرار می‌کنن (به قول آقای مدیری دیدم که میگمااا) که بیاید این مودم اینترنتتون رو خاموش کنید و اون گوشی لامصب رو کنار بگذارین و دمی به آغوش گرم خانواده و پدربزرگ و مادربزرگ هاتون بپیوندید و در ادامه‌ی اون گزارش می‌گیرن از جوونایی که همه میگن اره ما بدبخت شدیم از بس توی مهمونیا سرمون به گوشیمون و شبکه های مجازی گرم بود (یه جوری میگن شبکه های مجازی انگار که آتیش جهنمه!) 

از طرفی هم اصرار پشت اصرار که برین خونه اقوام... انگار که ما نشستیم این خانوم خبرنگار بیاد بمون بگه پاشو جمع کن برو خونه مادربزرگت تا نیومدم خودم از خونه بیرونت کنم!

قربونشون برم خوبه چند تا جمله‌ی کلیشه‌ای هم پخش شده این مدت که بتونن توی گزارش استفاده کنن وگرنه من نمی‌دونم قرار بود چی بگن غیر از این جملات کلیشه ای درب و داغون من جمله «یلدا یعنی یادمان باشد که زندگی آنقدر کوتاه است، که یک دقیقه بیشتر با هم بودن را باید جشن گرفت»!

در ادامه هم اون آهنگ شب یلدای حامد محضرنیا (!) (رفتم اسمشو سرچ کردم!) رو پخش میکنن که معمولا پس زمینه ی گزارششون هم هست. از چند روز پیش تا الان شونصد تا گزارش از خبرنگارهای مختلف با همین ساختار یکسان دیدیم. 

حالا اینا به کنار، والا خانواده ی ما فقط ۱۰-۱۵ ساله این قرتی بازی شب یلدا رو احیا کرده و این سنت دیرینه را جشن می‌گیریم وگرنه قبل از اون خبری نبود از شب یلدا! چه برسه حافظ خوانی! من الان چجوری باید سنت حافظ خوانی رو توی خونمون حفظ کنم؟

توی تمام این چند سال، ما توی خونه خودمون چند تا خوراکی آوردیم و نشستیم جلوی تلویزیون و هی خوردیم و تخمه شکستیم و تلویزیون تماشا کردیم تا موقع خواب شد و تلویزیون رو خاموش کردیم و خوراکی ها رو هم جمع کردیم و رفتیم خوابیدیم! هیچ وقت هم از گوشی استفاده نکردیم در عین حال که هیچ یلدایی هم با هم حرف نزدیم حتی!

یکم که فکر می‌کنم می‌بینم در واقع با هم حرف می‌زدیم ولی در حد همین چند جمله :

« اون ظرف پسته رو بده بی زحمت »

«پاشو چایی بیار 

-نه من سنگینم خودت پاشو بیار

پاشو دیگهههههه (همراه با لبخند خواهشمندانه)»

«بزن یه شبکه دیگه»

«بابا اینطرفو نگاه کن یه عکس بگیرم»

«واااای دیگه دارم می‌ترکم!»

و ما در تمام شب یلداها(!) گوشیمون رو پرت می‌کردیم یه گوشه و زل می‌زدیم به تلویزیون و اگه کسی هم حرفی میزد بش می‌گفتیم سسسسسسس بذار ببینیم تلویزیون چی میگه!!!


اینه سنت اصلی شب یلدا :)


پ ن : تازه یادم افتاد که تنها اتفاق خاصی که شب یلدای ما رو، شب یلدا می‌کنه شیرینی خریدن مامانه! شیرینی از هندوانه و انار دون شده و آجیل و میوه و لبو و شلغم و حتی تلویزیون(!) واجبتر و یلدایی تره.


پ‌ن : یلدا مبارک :)


بازم نمیدونم این چه حکمتیه که آدما وقتی یه وبلاگ می‌سازن از اول توش پست‌های خوب خوب می‌نویسن، پست‌های زیاد و متنوع و این حرفا... ولی هیچ کسی وجود نداره تا این پست‌ها رو بخونه. بعد از یه مدتی هم که کم کم وبلاگشون شروع به خونده شدن کرد، کسی نمیره اون پست قدیمی خوب‌ها رو بخونه! یا اگه هم میره میخونه نظری ندارن معمولا! اصلا شاید همه وبلاگ‌ها اینطور نباشنا. ولی من دلم میخواد اینطور بهش نگاه کنم که اکثرا اینطورن ؛)

آخه اوایل شروع یه وبلاگ شیرین تره! آدم پر انرژی تره، بیشتر وقت میذاره، کمتر بی اعصاب میشه... خیلی خوبهههه...